കുറുവരികള്‍...

കാലത്തെ ഉണര്‍ന്നപ്പോള്‍ ചിമ്മിത്തുറന്ന മിഴികള്‍ സ്നേഹത്തോടെ ചോദിച്ചു കണ്‍പൂട്ടി ഞാന്‍ കാട്ടിത്തന്ന സ്വപ്നങ്ങള്‍ നിനക്കിഷ്ട്ട്മായിയോ....

25-10-2008

മഴ... മഴയെ ഞാന്‍ ആദ്യമായി ശ്രദ്ദിച്ചു തുടങ്ങിയതു കൌമാരം കടന്നു കയറിയ രണ്ടു പേരുടെ ഇടയില്‍ തങ്ങുന്ന ഒരു നോട്ടം പോലെയായിരുന്നു... ഞാനാദ്യമായി മഴയെ ശ്രദ്ധിച്ചതന്നാണ്..ഒന്നും ആലോചിക്കാതെ ഒന്നും ചെയ്യാനില്ലാതെ മഴയത്ത് കോതമങഗലത്തേക്കുള്ള ഒരു ബസ്സ് യാത്രയില്‍ ... ചുവന്ന KSRTC super fast bus ന്റെ ചില്ലു ജനാലകള്‍ക്കപ്പുറം,പെയ്തൊഴിയാതെ കോരിച്ചൊരിയുന്ന മഴ എനിക്കൊരുപാടുന്ദായിട്ടുണ്ട്..പല തരത്തിലും ശബ്ദ്ത്തിലും ഭാവത്തിലുമുള്ള മഴകള്‍..പക്ഷെ അന്നു ഞാന്‍ കണ്ട മഴ, വലിയ തുള്ളികളുള്ള ഇടതൂര്‍ന്നു പെയ്യുന്ന ഒരു മഴയായിരുന്നു..എനിക്കും ആ മഴയ്ക്കും ഇടയിലെ ചില്ലില്‍ ഓരോ തുള്ളിയും എറിഞ്ഞു വീഴ്ത്തി എന്റെ കണ്ണുകളെ ഞാനറിയാതെ

ശ്രദ്ധിക്കപ്പെടുത്തിയ ആ മഴ ... വന്നു വീണ തുള്ളികള്‍ വലിഞ്ഞിറങ്ങി താഴേക്കു പോവുന്നതും അതിഴഞ്ഞുപോയ നേറ്ത്ത വെള്ളത്തിന്റെ ഞരന്പുപോലുള്ള പാടുകളും ഇന്നും കണ്ണിലുന്ട് ....ഇമകള്‍ ക്കിടയിലൂടെ ഇന്നും ...

ഇതിത്രയും എഴുതി ബുക്കടയ്ക്കുന്‍പോളും എഴുതാനിരുന്നപ്പോളും തുലാം കഴുകി വെളുപ്പിക്കാന്‍ എത്തിയ മഴ പെയ്യുന്നുണ്ടായിരുന്നു...

....

കണ്ണടച്ച് ഇരുട്ടു പരത്തിയിട്ടും സ്വപ്നങങള്‍ തല്ലിയൊടച്ചും കഴിച്ചുകൂട്ടിയ നാളുകള്‍... സ്വപ്നങങള്‍ക്ക് ജീവനുണ്ടെന്നും അത് എവിടെയെങ്കിലും ജനിക്കുമെന്നും.. ചിലപ്പോള്‍ വിധിയില്‍ അതു മുന്നില്‍ ഒരിക്കല്‍ പ്രത്യക്ഷപ്പെടാമെന്നും മനസ്സിലാക്കിയ അനുഭവങങള്‍..

സ്വപ്നങ്ലില്‍ നിരാശപ്പെടരുതെന്നു കരുതി ഓടിയൊളിച്ചപ്പോള്‍ ഒലിത്താവളത്തില്‍ വച്ചു കണ്ടു ആ സ്വപ്നങ്ങളെ...കുമിളകളായിട്ടല്ല, ജീവനുള്ള നിമിഷങങളായിട്ട്...

അകല്‍ച്ച

ഒന്നിക്കാന്‍ കഴിയാത്ത സാധിപ്പിക്കാത്ത ഒരു അന്തരം നമുക്കിടയിലുണ്ട്... എനിക്കറിയാം... നിനക്കെന്നപോലെ അതെന്തിലാണെന്ന് എനിക്കും അറിയില്ല.

പക്ഷെ ഉണ്ട്..അത് സത്യമാണ് നമ്മേ അടുപ്പിച്ചു നിര്‍ത്തുന്ന അതേ തീഷ്ണതയുള്ള ഒരു അകല്‍ച്ച.

പെയ്തൊഴിയാതെ

പെയ്തൊഴിയാത്തൊരു മഴ നടക്കുന്നു പിന്നിലായ്
മൂടുന്നു ചുറ്റും അരണ്ടൊരു വെളിച്ചം ..
ഈറനടിച്ചു കയറുന്നു തണുപ്പുമായ്...
തണുത്തോരു മേനിയിന്‍ രോമങ്ങളൊക്കേയും കൂര്‍ത്തങ്ങുയര്ത്തുന്നു കുളിരിന്റെ തീഷ്ണത..
മഴവെള്ളം തല്ലുന്നു പിന്നിലെ വാതിലില്‍..കൊട്ടിവിളിക്കുന്നു
ഇറ്റിറ്റു വീഴുന്നു ഓടിന്റെ ചുമലുകളില്‍..
തളം കെട്ടുന്നു മുറ്റത്തങ്ങിങ്ങായ്..തടങ്ങളില്‍..പെയ്തൊഴിയാത്തൊരു മഴയായ് നടക്കുന്നു..എങ്ങോട്ടെന്നില്ലാതെ അങ്ങോട്ടുമിങ്ങോട്ടും...

:)

ഇരുട്ടു മൂടിയ നടവഴികളില്‍ ...
കുടപിടിക്കുന്നു പടറ്ന്ന ചില്ലകള്‍..
നനഞ്ഞ മണ്ണിലായ് വളഞ്ഞുപോകുന്നു
തടിച്ച വേരിലെ പടര്‍ന്ന വള്ളികള്‍..
ചുരുണ്ട അട്ടകള്‍,ചുവന്ന പ്റാണികള്‍..
നനുത്ത ചിറകുള്ള ചിലച്ച പക്ഷികള്‍...
ഒളിച്ചു വരുന്നോരാ പ്രകാശ രശ്മികള്‍...
കുളിച്ചു തോറ്ത്തുന്ന കിളിന്നു നാന്‍പുകള്‍..
ചിരിച്ചു നില്‌ക്കുന്ന ചെറിയ പൂവുകള്‍..
മറഞ്ഞു നില്‍ക്കുന്ന് കറുത്ത മണ്ണുകള്‍..
മുതിര്‍ന്ന മരത്തിന്റെ മരിചച ഇലകള്‍ക്കു`
കരഞഞു വിടനല്‍കും കുറിയ നാന്‍പുകള്‍...
തെളിഞ്ഞ മാനത്തു ചിരിച്ചു നോക്കീട്ട്
പുതിയ ജീവനെ പെറുന്ന ചില്ലകള്‍..
കനിഞ്ഞു കിട്ടുന്ന മഞ്ഞും മഴയും
കളയാതെ കെട്ടുന്ന കാട്ടിലെ ജീവനം..
നിസ്വാര്‍ത്തമായൊരു ജീവിത സമ്പത്ത്
തുറന്നു കാട്ടുന്നു ഗ്രാമത്തിന്‍ വീഥിയില്‍...

ഇടവഴി

ഓരുപാടു കാല്പ്പാടുകള്‍ കണ്ട ഇടവഴികള്‍... തേഞ്ഞ കറുകപ്പുല്ലുകള്‍,കുന്നും കുഴിയും പൊടിയുമുള്ള വളഞ്ഞുപുളഞ്ഞ തണലുകളുള്ള വഴികള്‍.ചേരയും കീരിയും മൈനയും കരീലക്കിളികളും പിന്നെ ഒരുപാടു തരത്തിലുള്ള മണങങളുമുള്ളും, കുറ്റിക്കാടുകളും, പിന്നിടുന്ന വഴികള്‍...ചോലയും പുഴയും കുലങങളും കണ്ടുപോകുന്ന കാര്യങങള്‍ പങ്കുവയ്ക്കുന്ന കഥകള്‍ കൈമാറുന്ന വഴികള്‍.. വഴുക്കലും വരള്‍ച്ചയും കുളിരും അനുഭവിക്കാറുള്ള നാട്ടുവഴികള്‍... സ്വകാര്യതകളും അടക്കം പറച്ചിലുകളും പരാതിയും പരിഭവവും ശണ്ടയും കുട്ടിക്കളികളും കേട്ടിട്ടുള്ള കേള്‍ക്കാറുള്ള വഴികള്‍...പച്ചപ്പുകള്‍ക്കു മേലെ മണ്ണില്‍ മനുഷ്യനറിയാതെ മനുഷ്യന്‍ തീറ്ക്കുന്ന ജീവനില്ലാത്ത ഒരാത്മാവ്..ഗ്രാമത്തിന്റെ നാടീനരന്‍പുകള്‍ പോലെ പ്രക്രിതിയുടെ രക്തധമനികള്‍ പോലെയുള്ള വഴികള്‍